Ode aan de Vecht.

Soms stuwend door de uitgesleten bedding,

schurend langs zijn groeizaam oeverkant

strekt een lint van helder licht geklater,

krommend, wenkend door het Vechtdalland, van

Duitse bron, naar laagte van het Zwarte Water.

Tijdloos groetend, proevend aan getijden.

Hoe nietig is de mens als tijdelijk passant,

die zeilend op zijn golven, jouw schoonheid

in zijn dromen, telkenmale terug laat komen.

Jannes Kuik.